| شعر «چند دو بيتي»
از عشق تو سينهام صفا ميگيرد
زنگار دلم، رنگ و جلا ميگيرد تا چشم، نم اشك به تو هديه كند راهي به سوي كرب و بلا ميگيرد *** هرچند كه ما سخت فقيريم حسين بر سفرة روضهات اسيريم حسين يك باده به نام جام عشقت زدهايم تا حال نمرده و نميريم حسين *** در زير لواي سرخ تو يكدستيم از جوشش خون تو ز پا ننشستيم با گريه به سوي دشمنان حمله كنيم ما ملت گريه سياسي هستيم
*** امام حسين عليه السلام در آيات قرآن کريم خدا را شاهد ميگيرم
«قالَ إِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ وَ اشْهَدُوا أَنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ». گفت: من خدا را گواه ميگيرم، و شاهد باشيد كه من از آنچه جز او شريك وي ميگيريد بيزارم. [هود: 54] در مقاتل معتبر آمده است كه، امام حسين ـ عليه السّلام ـ روز عاشورا ميان ميدان ايستاد و آية فوق را قرائت نمود. [خصائص الحسينيه، ص 357]
مقابل اهل حرم
«وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ...».
و كسي را كه خداوند خونش را حرام شمرده نكشيد، جز بحق. [اسراء: 33] امام صادق ـ عليه السّلام ـ فرمود: با وجودي كه خدا كشتن به غير حق را حرام نموده بود، امام حسين ـ عليه السّلام ـ را در ميان خانوادهاش به قتل رساندند. [بحارالانوار، ج 44، ص 218]
گلچيني از سخنان نوراني حضرت اباعبدالله الحسين (عليه السلام) تباهى دنيا
ان هذه الـدنيا قد تغيرت و تنكرت و ادبـر معروفها, فلـم يبق منهاالا صبابه كصبابه الاناء و خسيـس عيـش كالمرعى الـوبيل , الا ترون ان الحق لا يعمل به و ان الباطل لايتناهى عنه , ليرغب المومـن فى لقاء الله محقا, فانى لا ارى المـوت الا سعاده و لاالحياه مع الظالمين الا برما, ان الناس عبيد الدنيا و الدين لعق علـى السنتهم يحـوطـونه مـادرت معائشهم فـاذا محصـوا بـالبلاء قل الـديـانــون . (تحف العقول , ص 249ـ 250).
امـام حسيـن (ع) در هنگـام سفـر به كـربلا فـرمـود:
راستى ايـن دنيا ديگر گـونه و ناشناس شده و معروفـش پشت كرده, و از آن جز نمى كه بركاسه نشيند و زندگـى اى پست, همچـون چراگاه تباه, چيزى باقـى نمانده است. آيا نمى بينيد كه به حق عمل نمى شود و از باطل نهى نمى گردد؟ در چنين وضعى مومـن به لقاى خدا سزاوار است.
و مـن مرگ را جز سعادت, و زندگـى باظالمان را جز هلاكت نمى بينـم. به راستـى كه مردم بنده دنيا هستنـد و ديـن بر سر زبان آنهاست و مادام كه بـراى معيشت آنها بـاشـد پيـرامـون آن انـد, و وقتـى به بلا آزمـوده شـونـد دينـداران انـدك انـد.
نعمت ناخوش انجام
الاستـدراج مـن الله سبحـانه لعبـده ان يسبغ عليه النعم و يسلبه الشكر (تحف العقول, ص 250) غافلگير كردن بنده از جانب خداوند به اين شكل است كه به او نعمت فروان دهد و توفيق شكرگزارى را از او بگيرد.
| 
No comments:
Post a Comment